Fundacja Profile | ul. Franciszkańska 6, 00-214 Warszawa
facebook
Friends link: 1Z0-591 1Z0-061 220-801 640-911 70-680 ns0-155 ns0-155 ns0-155 ns0-155 ns0-155 000-453 70-270 jncia jn0-310 pmi-001 n10-004 jk0-019 te0-301 vcp5-dcv 98-349

PROCEDERY SZTUKI LAT 70.

 

Włodzimierz Borowski, Wojciech Bruszewski, Andrzej Dłużniewski, Jarosław Kozłowski, KwieKulik, Natalia LL, Andrzej Matuszewski, Andrzej Partum, Ewa Partum, Józef Robakowski, Jerzy Rosołowicz, Jan Świdziński, Warsztat Formy Filmowej, Krzysztof Wodiczko.

Otwarcie: 23 czerwca 2016, godz. 19

Wystawa czynna do 17 września 2016.

Fundacja Profile, ul. Franciszkańska 6, 00-214 Warszawa

wtorek - sobota: 12 - 19

 

Jarosław Kozłowski, Ekspedycja (Kreślenie), 1969, fot./photo by T. Rolke

 

Procedery sztuki lat 70. to wystawa pokazująca pierwsze działania performatywne w polskiej sztuce lat 70. i końca lat 60. Wystawa składająca się głównie z dokumentacji fotograficznej i filmowej oraz archiwalnych opisów i komentarzy oferuje wgląd w praktyki radykalnych artystów sytuujących się wówczas poza oficjalnym obiegiem sztuki, a obecnie zaliczanych do klasyków neoawangardy. Zebrana dokumentacja prezentuje działania, których performatywność pozwalała artystom wychodzić poza kanoniczne narracje modernizmu i otwierać sztukę na kontekst społeczny i polityczny.

Andrzej Dłużniewski, Proceder, fot. J. Kozłowski


Tytuł wystawy nawiązuje do akcji Andrzeja Dłużniewskiego z 1979, który przez cztery dni na oczach publiczności realizował scenariusz tworzenia dzieła, ironizując na temat utrwalonego modernistyczną tradycją przywiązania do idei dzieła jako podstawowego kryterium sztuki. W dziesięć lat wcześniejszym Postępowaniu, rozbudowanym happeningu Andrzeja Matuszewskiego, autor pozostawał niewidoczny dla publiczności, która stawała się uczestnikiem sterowanych przez niego zdarzeń.

Andrzej Matuszewski, Postępowanie, 1969, fot. T. Rolke 

Przedstawiona na wystawie dokumentacja pokazuje różne sposoby postępowania, ironicznego i krytycznego rozgrywania w działaniu kolejnych pewników modernistycznego uniwersum: demiurgicznego twórcy  w VIII Pokazie synkretycznym (1968) Włodzimierza Borowskiego, niepowtarzalności gestu w ponawianych od 1978 działaniach rysunkowych Jarosława Kozłowskiego, obecności dzieła w 22 obrazach figuralnych (1979) Andrzeja Dłużniewskiego,  celowości wielkich utopii w Kineutronikonie  (1975) Jerzego Rosołowicza.

W działaniach, akcjach, zdarzeniach przypomnianych na wystawie, znaczenia nabierała procesualność i wchodzenie w interakcje, jak w zespołowej realizacji Akcja w przestrzeni (1972) Włodzimierza Borowskiego, Jana Świdzińskiego i Krzysztofa Wodiczko.

Józef Robakowski, kadr z filmu Zapis, 1972 (film 35mm)

 

Kategoria performatywności manifestowała się w perswazyjności języka  Andrzeja Partuma w jego wystąpieniu O interpretacji (1975). Performatywne aspekty działań  rejestrowanych kamerą pokazują filmy Józefa Robakowskiego Idę… (1973) i Wojciecha Bruszewskiego YYAA (1973). Performatywność była domeną  transmitowanych na żywo rejestracji w zrealizowanej przez Warsztat Formy Filmowej Transmisji telewizyjnej (1973). Partycypacyjny charakter miał zaaranżowany przez Robakowskiego Zapis(1972), którego uczestnicy stawali się pierwszoplanowymi aktorami.

Zebrana na wystawie dokumentacja ukazuje krytyczny potencjał performatywnych praktyk w przekraczaniu granic wizualnej percepcji, aktywizowaniu publiczności, wyprowadzaniu sztuki poza instytucjonalne ramy i sytuowaniu jej w przestrzeni społecznej.

Krzysztof Wodiczko, Instrument osobisty, 1972


Performatywność wpisana w projekty urządzeń i sposoby ich użytkowania wInstrumencie Osobistym (1972) i Pojeździe (1973) Krzysztofa Wodiczko wyprowadzała jego sztukę na ulicę. Postrzegane z perspektywy performatywnej pierwsze działania w przestrzeni publicznej ujawniają swój subwersywny potencjał, jak rysowanie kredą na chodniku w Ekspedycji(1969) Jarosława Kozłowskiego, czy ironiczne obwieszczenie Milczenia awangardowego (1974) Andrzeja Partuma.  Instalowane w przestrzeni miejskiej prowokacyjne hasła Strefy wyobraźni (1970) Kozłowskiego iLegalności przestrzeni (1971) Ewy Partum były dla wyobraźni społecznej rodzajem performatywnych impulsów. Mity tej wyobraźni performowali w swojej praktyce KwieKulik, odgrywający przed kamerą wyidealizowane sceny w ramach zainicjowanego w 1972 cyklu Ameryka.

W performatywnych aktach  odgrywania płci dawały o sobie znać emancypacyjne wątki pierwszych manifestacji feministycznych; w seksualności Słowa (1971) Natalii LL i polemizującej z patriarchalną sceną sztuki Zmianie (1974) Ewy Partum.

Natalia LL, Słowo, 1971 (fragment)


Spojrzenie na "procedery" tej sztuki z punktu widzenia tzw. zwrotu performatywnego wydobywa bardziej złożony obraz praktyk artystycznych lat 70. i końca lat 60., postrzeganych poza dominującą w myśleniu o sztuce tego czasu kliszą konceptualizmu. Performatywny punkt widzenia z przesunięciem akcentów na działanie, podmiotowość, sprawczość pozwala też rozważać funkcjonowanie tej sztuki w szerszej perspektywie jej obecności w  przestrzeni społecznej i politycznej.

 

Bożena Czubak

 



 

Dofinansowano ze środków Ministerwstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

 

 

PATRONAT MEDIALNY

 

 



 

 

PER-FORM-FOTO. Wystawa podsumowująca cykl spotkań i warsztatów wokół splotu fotografii i performansu.

 

więcej

.

 

więcej

PER-FORM-FOTO vol. 3 | FOTOGRAFIA JAKO FIKCJA. Wykład prof. Marty Leśniakowskiej

 

więcej

Copyright 2010, Fundacja Profile