Fundacja Profile | ul. Franciszkańska 6, 00-214 Warszawa
facebook
CCNA EXAM 200-125 vce Routing and Switching 100-105 vce 300-075 vce 300-070 vce Exam Profile: Cisco 200-105 vce ICND2 v3.0 | Exam Details 300-101 vce EX300 vce

REJESTRACJE

Ben Vautier, Attachage, 1963 – 1966, fot. © Ben Vautier

 

Otwarcie:  środa, 8 listopada 2017, godz. 19.00

Wystawa: 9 listopada–2 grudnia 2017, od wtorku do soboty w godz. 12–19

Rejestracje to trzyletni program prezentacji materiałów filmowych dających wgląd w działania międzynarodowej awangardy artystycznej. Ideą Rejestracji jest udostępnienie publiczności zapisów filmowych nie mieszczących się w kategorii filmów o sztuce, ale będących realizowanymi na żywo rejestracjami performensów, happeningów, koncertów, akcji ulicznych, efemerycznych realizacji z pogranicza sztuk wizualnych, teatru, muzyki.

W pierwszej edycji programu prezentowane zostaną rejestracje działań awangardowych ruchów lat 60. i 70. ze Wschodniej i Zachodniej  Europy. Działania realizowane na ulicach Nicei, Wiednia, Lubljany pokazują praktyki radykalnych artystów funkcjonujących wówczas na marginesie oficjalnego obiegu sztuki, a obecnie zaliczanych do klasyków sztuki XX wieku. W ramach tegorocznej edycji  programu pokazywane są również filmowe rejestracje alternatywnej sceny muzycznej i manifestacji artystyczno-społecznych w Polsce lat 80.

Pokazom filmowym towarzyszy wystawa dokumentacji fotograficznej.

Józef Robakowski, Pomarańczowa Alternatywa (5 akcji ulicznych w Łodzi), 1988-1991, video, 60', archiwum Józefa Robakowskiego

 

Program przeglądu filmowego Rejestracje:

Ben Vautier, Akcje uliczne. 1962 – 1985

8 - 10 listopada, godz. 19:00

Wprowadzenie: Bożena Czubak (Fundacja Profile, Warszawa), godz. 19:30

Francuski artysta szwajcarskiego pochodzenia od 1949 roku mieszkający w Nicei należy do czołowych twórców europejskiej awangardy drugiej połowy XX wieku, jest jednym z najbardziej znanych i rozpoznawalnych artystów współczesnych. Od drugiej połowy lat 50. posługuje się w swojej sztuce pismem (écriture). Tworzy pisane obrazy, pokrywa pismem różne obiekty, realizuje instalacje z pismem, począwszy od krótkich sentencji po rozbudowane komentarze na temat sztuki, kultury, polityki, władzy, ego artysty. Od 1958 do 1973 roku prowadził w Nicei sklep z płytami znany jako  Laboratoire 32, a następnie La galerie Ben doute de tout, będący w latach 60. alternatywnym miejscem wystaw, spotkań, dyskusji, wokół którego gromadzili się m.in. członkowie tzw. szkoły nicejskiej (César, Arman, Martial Raysse).  Od 1959 roku wydawał też własne pismo  Ben Dieu.

Ben Vautier, Je signe la vie, 1962, fot. © Ben Vautier

 

W latach 60. praktykował  ideę zawłaszczania przez prowokacyjne gesty sygnowania swoim imieniem wszystkiego, łącznie z pracami innych artystów. Od początku lat 60. zajmuje się performansem, w 1962 roku w witrynie londyńskiej One Gallery wystawił siebie jako żywą rzeźbę. Należał do grona najbardziej aktywnych uczestników międzynarodowego ruchu Fluxus, za jego sprawą Nicea stała się jednym z centrów tego ruchu.

Prezentowane w ramach Rejestracji działania uliczne (Les actions de rue, Nice, 1965–1982), obejmują małe akcje realizowane przed jego sklepem, na ulicach Nicei, w porcie, na plaży –  proste, bezpretensjonalne, niekiedy banalne, często absurdalne czynności,  jak jedzenie przy stoliku ustawionym na środku ulicy czy podpisywanie linii horyzontu. Swoimi działaniami, często absorbującymi przechodniów, artysta znosił granicę między sztuką a życiem, teatr sztuki sytuował w ramach codzienności, przenosił ze sceny czy galerii na ulicę.

 

Grupa OHO

15 - 18 listopada, godz. 19.

Wprowadzenie: Dorotea Fotivec (Institute for the Research of the Avant-Garde, Zagrzeb), 15 listopada, godz. 19

Naško Križnar, Project 6, 1969, 8 mm, 3’57’’, Marinko Sudac Collection

Słoweńska grupa OHO działała w latach 1966–1971, jej członkowie posługiwali się różnymi mediami, m.in. rysunkiem, fotografią, poezją konkretną i wizualną, filmem, wideo, realizowali happeningi, akcje uliczne, wydawali też własne publikacje. Początkowo ich zainteresowania związane były z pojęciem reizmu i dążeniem do wyjścia poza antropocentryczną wizję świata  w kierunku pozbawionego hierarchii świata rzeczy. Podważając tradycyjny podział między sztuką a życiem, członkowie grupy chcieli sytuować swoją praktykę artystyczną w ramach codziennego życia. Odrzucając ideę artysty jako wyjątkowej, twórczej osobowości, oferowali do sprzedaży, niekiedy na ulicach, produkty takie jak np. pudełka zapałek ze specjalnie zaprojektowanymi seriami etykiet. W kolejnych latach aktywność grupy łączona była z różnymi formułami ówczesnej awangardy – sztuką konceptualną, sztuką ciała, performansem, land artem, arte povera, filmem eksperymentalnym. Pod koniec lat 60. grupa realizowała wiele działań performatywnych w Lublanie. W ramach Rejestracji pokazywany jest m.in. film Naško Križnara Triglav będący zapisem akcji z 1968 roku. W parku Zvezda w centrum Lublany David Nez, Milenko Matanović i Drago Dellabernardina uformowali z własnych ciał żywą rzeźbę, przedstawiając ją jako noworoczny prezent dla mieszkańców Lubljany. Trójgłowa figura to nawiązanie do słoweńskiego symbolu narodowego i nazwy najwyższej góry w Słowenii. Triglav, uważany za jedną z ikonicznych prac słoweńskiej awangardy, był działaniem  w ironiczny sposób odnoszącym się do metod kultywowania dumy narodowej.  W 1971 roku, rezygnując z uczestnictwa w świecie sztuki na rzecz życia w harmonii z naturą, członkowie grupy założyli wspólnotę i osiedlili się  we wsi Šempas, w dolinie Vipava w Słowenii.

Założycielami grupy byli Marko Pogačnik, Iztor Geister, następnie dołączyli m.in. Marjan Ciglič , Milenko Matanovic, Andraž Šalamun, Tomaž Šalamun, David Nez, Matjaž Hanžek, Naško Križnar,  Vojin Kovač  Chubby, Aleš  Kermavner, Franci Zagoričnik.

 

Józef Robakowski

Dokumentacja z festiwalu w Jarocinie w 1986 roku i zapisy filmowe akcji ulicznych Pomarańczowej Alternatywy

22 – 25 listopada, godz. 19.

Wprowadzenie: Józef Robakowski, 22 listopada, godz. 19

Józef Robakowski, Tilt , Jarocin i moje oko, 1986, video, 17', archiwum Józefa Robakowskiego 

Józef Robakowski, prekursor filmowej neoawangardy w Polsce, współtwórca Warsztatu Formy Filmowej (1970–1977), formacji kluczowej dla sztuki nowych mediów. Jego praktyka filmowa sięga początku lat 60. i realizowanych wówczas filmów eksperymentalnych. Powstałe w latach 70. nowatorskie analizy struktur przekazu filmowego zaliczane są do klasyki kina strukturalnego. W latach 80. m.in. przy użyciu techniki wideo realizował koncepcję „kina własnego” – autorskich, często autobiograficznych zapisów i rejestracji działań performatywnych. Równocześnie rozwijał wątek krytyczny dotyczący polityki mediów i mechanizmów manipulowania widzem w zideologizowanych środkach masowego przekazu. Ważną częścią jego praktyki są dokumentacje wideo i filmowe dotyczące sztuki współczesnej i jej awangardowych tradycji. Jest autorem obszernego zbioru dokumentacji obejmującego filmowe zapisy różnych akcji i performansów innych artystów. Był również rzecznikiem alternatywnej sceny muzycznej, rejestrował koncerty, realizował klipy i sesje fotograficzne z zespołem Moskwa, jedną z najbardziej buntowniczych kapel alternatywnej sceny muzycznej lat 80. W ramach Rejestracji zostanie pokazana jego dokumentacja z Festiwalu Muzyków Rockowych w Jarocinie w 1986 roku. Robakowski był też aktywnym uczestnikiem podziemnego życia artystycznego w stanie wojennym, a pod koniec lat 80. dokumentował  akcje uliczne Pomarańczowej Alternatywy, artystyczno-społecznego ruchu wyśmiewającego ówczesny reżim działaniami sprowadzającymi do absurdu społeczno-polityczną rzeczywistość schyłkowego PRL-u.  Prezentowane zapisy pięciu happeningowych akcji Pomarańczowej Alternatywy były realizowane w Łodzi w latach 1988–1991.

 

Akcjoniści wiedeńscy i VALIE EXPORT

29 listopada – 2 grudnia, godz. 19

Wprowadzenie: Stanisław Ruksza (Trafostacja Sztuki w Szczecinie), 29 listopada, godz. 19

Akcjoniści wiedeńscy to  jedna z najbardziej radykalnych formacji artystycznych działających w  latach 60. Ich akcje sytuowano pomiędzy sztukami plastycznymi, teatrem, parareligijnymi rytuałami i demonstracjami politycznymi. Jako Rzecznicy sztuki bezpośredniej używali ciała jaka zasadniczego medium i obiektu eksperymentów artystycznych. Bulwersowali obscenicznym zachowaniem i drastycznymi środkami, jak  samookaleczanie, zabijanie zwierząt, masturbacja, defekacja.  Ich prowokacyjne działania wymierzone były w katolickie i mieszczańskie tradycje powojennego Wiednia.  Przekraczanie granic, wyzwalanie ze społecznych i seksualnych konwenansów w praktyce akcjonistów wiedeńskich miało oparcie w teoriach Freuda dotyczących nieświadomości i tłumionych popędów.

Herman Nitsch rozwijał ideę Teatru Orgii Misteriów (Orgien Mysterien Theater) – spektakli łączących ekstatyczno-orgiastyczny charakter z elementami rytuałów ofiarnych i obrzędów liturgicznych, odnoszących się do tematów seksualności, przemocy, śmierci.  Otto Muehl i Günter Brus posługiwali się własnym ciałem jako materią przekazu i transgresywnych działań. Akcjoniści naruszali wszelkie tabu, społeczne, obyczajowe, religijne. Ich działania wzbudzały wiele kontrowersji, były przerywane interwencjami policji, a oni sami stawali przed sądem. W ramach Rejestracji prezentowany jest m.in.  Spacer po Wiedniu (1965) Güntera Brusa zakończony aresztowaniem artysty za wywołanie skandalu publicznego.

Günter Brus, Wiener Spaziergang, 1965, 8 mm, 1'50'', fot. © mumok — Museum moderner Kunst Stiftung Ludwig Wiedeń, dar artysty 

 

Valie Export (Waltraud Lehner)austriacka artystka uważana za jedną z czołowych przedstawicielek sztuki feministycznej.  Autorka manifestu Sztuki kobiet (Woman’s Art, 1972) postulująca przejmowanie przez kobiety środków produkcji artystycznej, w radykalny sposób podejmuje tematy związane z ciałem i płcią. Działająca od połowy lat 60. artystka w 1967 roku przyjęła pseudonim wzięty z nazwy popularnych wówczas w Austrii papierosów (Smart Export). Ze względu na wywrotowy charakter działań, posługiwanie się własnym ciałem i autoagresją łączona jest z akcjonizmem wiedeńskim. Zasadnicza problematyka jej sztuki dotyczy wpływu mediów na kształtowanie wizerunku i roli kobiety w świecie; artystka poddaje subwersywnym operacjom schemat stereotypowych relacji pomiędzy kobietą i mężczyzną. Wiele jej działań miało miejsce w przestrzeni publicznej, w ramach Rejestracji prezentowany jest m.in. zapis z realizacji znanej  akcji Dotyk i smak kina (Tapp- und Tastkino) z 1968 roku. Artystka chodziła po ulicach z przymocowaną do tułowia i zasłaniającą nagie piersi skrzynką z otworami na dłonie, zachęcając przechodniów do włożenia rąk i bezpośredniego kontaktu z jej ciałem. 

VALIE EXPORT, TAPP und TASTKINO, 1968/1969 (1989), video, 1'11'', fot. © mumok — Museum moderner Kunst Stiftung Ludwig, Wiedeń, praca nabyta dzięki wsparciu BKA, Sektion Kunst 

 

 

 

 

 

ARTISSIMA 2017

 

więcej

Józef Robakowski. BLIŻEJ - DALEJ. Wystawa w Centro Pecci w Prato | 14.10.2017 - 20.01.2018

 

więcej

ARCHIWA SZTUKI. Spotkanie z Tomaszem Ciecierskim i Jarosławem Kozłowskim.

 

więcej

Copyright 2010, Fundacja Profile